Мээгийг анх манайд бараг нүдээ нээж амжаагүй байхад нь авчирсан юм. Хүүхэд нохой хоёр ёстой л өдрөөр биш цагаар өсдөг гэдэг үнэн юм байна лээ. Хагас жилийн дотор л нас бие гүйцсэн том нохой болоод хамаг амьтны хайрыг татаж эхэлсэн юм./Ротвейлер үйлдрийн эм нохой байсан юм/

Юү ч зааж өгсөн дорхноо сурна. Их ухаантай.

"Мээгий хажууд" гээд команд өгсөн байхад яг зэрэгцээд л хамт явна, "Мээгий байрандаа" гэхийн бол хэвтэр дээрээ шууд очно. Харин "Мээгий үхээд" гэвэл нүдээ аньж хэвтчихээд босноо гонж доо. Нэг удаа орцонд хүмүүс шуугилдаад Мээгий тэд нарыг даган баясаж хуцаад байхаар нь Мээгий үхээд гэж хэлчихээд кино үзээд суучихсан юм. Кино дууссаны дараа гэнэт Мээгийг санаад харсан чинь үхсэн хэвээрээ тасарчихсан хурхирч байж билээ.

Нохойнд бас сарын юм ирдэг гэдэгийг огт сонсоогүй байсан юмаа. Нэг өглөө босоод ирсэн чинь Мээгийгийн  хэвтдэг газар тэр хавийн хана туурга нь жижигхээн цусан толбо хаа сайгүй болчихож. Сандраад л үзлэг хийгээд энэ яг гадаа гарахдаа хөл гараа зүсчихэж гэж бодоод хайгаад байсан чинь шарх сорви олдодгүй ээ. Нэг хоног харзнаад хоёр дахь хоног дээр Зайсангын мал эмнэлэгт аваачиж үзүүлсэн чинь эмч нь инээснээ "танай нохойн биены юм ирсэн байна" гэж хэлэхэд нь хичнээн инээд хүрч байваа. Дор нь арга хэмжээ аваад германд байдаг найздаа нохойны биены юм ирхэд нь өмсгөдөг бандааш захиж авчруулаад өөрийхөө дамскнаас хийж өгдөг байсан юм. Даанч ажаа тэрийг удаан байлгахгүй татаж гаргаж ирээд ураа хаячихна.

Тэр өвөл би жирэмсэн тав зургаан сартай байлуу даа. Найзуудтайгаа салхинд гарангаа Хандгайт орж гулгахаар Мээгийг дагуулаад явлаа. Намайг том гэдэстэй жирэмсэн болохоор тэд нар дулаан суудал засаж өгөөд Мээгийг хөтлүүлчээд өөрсдөө гулгахаар болж цана чаргаа хөлөглөн их л хөөр баяртай, би ч Мээгийг  алдчихгүй гээд оосроор нь бугуйгаа давхар давхар ороон сайн барьж суулаа. Тэгсэн чаргатай хүмүүс уулын уруу доош хөдлөнгүүт өнөө муу Мээгий чинь тэд нарын араас жирийдэг байшд. Давхарласан оосроо сандраад тайлж чададгүй Мээгийд чирэгдээд гэдсээрээ уулын уруу чаргатай хүмүүсийг гүйцэт түрүүлээд харин ч сайн гулгасан даа хөөрхий. Замдаа би эргэж хараад байшд бас, арай шахагдаж төрөөд ардаа хүүхдээ үлдээчээгүй байгаа гэсэн шиг эргэн эргэн хараад хэхэ. За тоголсон юмаа, арай эргэж хараагүй, үхтлээ айсан байсан юм чинь юүгээл эргэж хараад тийм юм бодоод чирэгдэж байдаг юм тэ хэхэ.

Мээгийг хээлтүүлвээ бас. Эрж эрж цэвэр цусны эр ротвейлер арайхийж олоод аваад очлоо. Эр юм гэсэндээ манай ажаагаас том биетэй харц марц, дуу муу бол бас бүдүүн. Тэр айлын жижиг өрөөн дэх эвдэрч хэмхрэх бүх юмыг гаргаж байгаад нөгөө хоёрыг оруулаад хаалгыг нь хаачихсан. Ээлжилж хаалганы нүхээр хараад л хэхэ. Ээ хайрхаан бараг цаг хиртэй аймшгын их чимээ шуугиан болж болж овоо нэг юм өрөөнөөс нь гаргасан. Тэгээл гоал. Ёстой нөгөө өшиглөөл гоал гэдэг шиг л.

Гэхдээ нохойны тээлтийн хугацаа хүнийхээс богино байдаг юм байна лээ. Би төрөөд эмнэлэгээс гарсаны маргааш орой Мээгий төрөх болж сандаргаад. 40 минутын зайтай нэг гөлөг гаргаад нийт 9 гөлөг гаргаж шөнөжингөө юм боллоо. Тэр үед нэг ротвейлерын гөлөг 100 ногоон хүрдэг байсан юм. Манай нөхөр гөлөглөх болгонд нь бөөн баяр нэг cpu, нэг hard, нэг  ram гээл компьютерых нь эд ангиуд нэмэгдээл байлаа.

Дөнгөж төрсөн гөлөгнүүд хөхөө сайн амлаж идэж чадахгүй байгааг бид анзаараагүй юм. Амьтных нь зөнгөөр л эхэд нь дөхүүлээд тавиад байсан чинь хоёр өдрийн дараагаас нөгөө рам, сепүнүүд чинь үхэж эхэллээ. Тэгээл бүрэн бүрэлдхүүнээрээ онцгой байдал тогтоож нөгөө олон гөлөгийг 15 минутын зайтай пинцелины шилээр угжиж гарваа. Бүх хүмүүсийн анхаарал, хүч Мээгий дээр төвлөрчихөөд намайг нялх хүүхэдтэй минь анхаарч байгаа хүн байхгүй юм шиг санагдаад би бөөн гомдол. Охиноо тэвэрч байдгаараа гомдож уйлаал нөгөө хэд дээр гүйгээд ороход л тэд овоо нэг ухаарсан байх гэж бодогдоод байдаг юм хэхэ.

Охин маань овоо томорч явдаг ч болж бас хөөрхөн шулагнан байх тэр үеэс л Мээгий тэр хоёрын харьцаа улам гүнзгийрч эхэллээ. Мээгийтэй хамт унтах гэж уурлана, хоолоо хуваана, ер нь Мээгийгүй юм манай хүүхэнд алга болов. Ямар сайндаа маруужин идээд сууж байхдаа өөрөө нэг долоочоод Мээгийд нэг долоолгоод, харандаа барьчихсан Мээгийгийн чихийг ухна, бөгс рүү нь палмаастар чихнэ гээд л...

Нодлин жил зуслан дээр Мээгийг урьдых шигээ л сул тавьчихсан чинь яваад эргэж ирээгүй юм. Гэрчийн мэдүүлгээс харахнаа хэдэн залуучууд тойрч бүсэлж даавуунд боогоод аваад явсан сурагтай байсан. Харин миний охин тэрнээс болж хэдэн сар гашуудан шаналсан даа хөөрхий. Энд тэндхийн шонгын мод, байшингын хана туурган дээр нохойныхоо зургыг наагаал, хүмүүсээс асуугаал, сав л хийвэл Мээгийг ярьж уйлаал, Мээгийтэй авхуулсан бүх зурагнуудаа он цагын дарааллаар ялгаж том палкат болгоод л, хүүхдийхээ тийм шаналанг зүгээр хараад суух хэцүү юм байна лээ. Өөр нохой авахуу гэхэд надад Мээгий минь л хэрэгтэй гээд л...

Аргагүй л манай гэр бүлийн нэг гишүүн болтлоо  дассан байна лээ. Байхгүй болчихсон чинь гэр эзгүйрээд нэг юм дутаад байгаа юм шиг л санагдсан.

Амьтан хүн хоёр үнэхээр л ижилдэн дасдаг юм байна лээ.